Karczmarz oddarł kawałek

„Karczmarz oddarł kawałek papieru z jakiejś paczki, sięgnął dłonią w głąb blaszanego pudła, wydobył garść cukierków i wręczył Jackowi.
— Dla nowego obywatela Custer City, aby ci się dobrze wiodło.
Pani Jessie otrzymała spory kawałek błękitnej szarfy. A kiedy wzbraniała się przyjąć i Abel Heart wyciągnął swą zniszczoną sakiewkę, gospodarz zaprotestował
— Nie, nie! Dziś jesteście moimi gośćmi i chyba jedynymi w tej chwili, oprócz mnie, ludźmi w Custer City. Płacicie mi najlepszą monetą rozmawiając. Strasznie się nudzę.
Podziękowali, nieco dziwiąc się hojności właściciela, zapominając, że prawdziwa wartość tych darów, nie wyłączając whisky, nie przekraczała jednego dolara.
— A teraz — powiedział karczmarz prowadząc ich z powrotem do saloonu — udzielę wam rad. Siadajcie.
— Przyda nam się rada — zauważył Samuel — nie bardzo wiemy, dokąd się skierować.
— Powiem i o tym. Ale najpierw w jakim celu przybyliście tutaj
Spojrzeli nań zdziwieni. Zauważył to i roześmiał się
— No, bo widzicie, chociaż większość przybyłych szuka złota, to przecież nie wszyscy. Ja, na przykład, nigdy nie miałem zamiaru stać z miską w wodzie i godzinami przepłukiwać piasek. Ani to zdrowe, bo ludzie chorują z przeziębienia, ani zyskowne, bo zaledwie jeden na stu coś tam zbierze, reszta albo głoduje, albo“(5)